Myślą, że pączek to słabość. Po zjedzeniu go często uruchamiają „mechanizm kary”: jutro nie zjem, wybiegam to, będę ćwiczyć ponad siły. Albo przeciwnie – skoro już poległam, to idę na całego, objadam się, by udowodnić sobie, że nie warto było się starać.

Mało kto widzi, że za tą chwilą stoi cały łańcuch reakcji biologicznych i psychologicznych. To, co jemy, spotyka się z naszą indywidualną fizjologią: insuliną, glukozą, refluksem, napięciem i stresem. Jednocześnie uruchamiają się mechanizmy w mózgu odpowiedzialne za nagrodę, kontrolę i emocje. To nie defekt charakteru, ale przewidywalna reakcja organizmu.

Kiedy w gabinecie pokazuję, jak ten proces wygląda od strony fizjologicznej, pojawia się ogromna ulga. Znika moralna ocena i wstyd, a w ich miejsce wchodzi ZROZUMIENIE własnych decyzji. To moment, w którym można zacząć realną pracę nad zmianą. Chwile, gdy ktoś przestaje się karać za rzekomą „słabość”, należą do najważniejszych w mojej pracy.

W moich działaniach łączę dietetykę kliniczną, psychodietetykę i nutripsychiatrię, bo ciało i psychika to jeden system. Wszystko, co robię, ma jeden cel: realnie Wam pomóc.

W dzisiejszej audycji, dzięki gościnności Radia Oko i Roberta Kozery, przyglądamy się psychologii i fizjologii jedzenia na przykładzie pączka. Sprawdzimy, co tak naprawdę dzieje się wtedy w Twoim ciele i mózgu.